سلام به برو بچ گل...من اومدم...بنا به درخواست دوستان...

خاطره پایین خودمو با الهام گرفتن از یه وبلاگ دیگه براتون گذاشتم(منظور از الهام گرفتن من در این جمله...یعنی تشبیه ساختن(ادبیاتو داشتین)...پس اشتباه فکر نکنین...الهامی در کار نیست)

من هر وقت که حال و حوصله درست حسابی ندارم اين مامانم هم مهمون دعوت ميکنه!..يعنی چی؟!...يعنی اينکه اين مامان من همش مهمون دعوت ميکنه!!!...منم که اعصاب مصاب ندارم يا مجبورم تحريم کنم(برم توی خيابونا ولگردی) يا تحريم بشم(بمونم توی اتاقم)٬يا تحريمم کنن(بندازنم از خونه بيرون)!..که البته مورد آخر معمولا يا در مورد مهمونی های زنونه و اينا اجرا ميشه يا اينکه من خودم به همراه خودم و به سرکردگی خودم قيام ميکنم و بعد شورش ميکنم و بعد ميزنم توی سر خودم و يکی دو تا از تی شرتامو به نشانه اعتراض آتيش ميزنم و آخرشم ميندازنم از خونه بيرون!!!

حالا باز ما امروزحال و حوصله نداشتيم٬اين خانومه از آمريکا پا شده اومده ايران و خب ما اگر دعوتش نکنيم اصلا سنگ روی سنگ بند نميشه و قوانين طبيعت جملگی نقض ميشن و قورباغه هه ابوعطا ميخونه!

بعد از کلی مشقت و سختی کشيدن در دانشگاه برگشتم توی خونه ميبينم يه خانومه از پنجره خونه ما آويزونه و مثه اينکه قصد خودکشی داره و الانه که بپره روی سر من و من به جاش بميرم!...يه نفر ديگه داره حياط رو جارو ميزنه و بوی فلفل دلمه ای و انواع ادويه و اغذيه و اينا هم از خونه ما داره پرتاب ميشه بيرون و فضا رو آکنده ميکنه!

رفتم توی خونه ميبينم همه جا کن فيکون شده و يه ميز گنده هم گذاشتن دم در اتاق من و رسما پلمبش کردن!...ميگم اينو واسه چی گذاشتين اينجا؟!نميگين من ميخوام برم توی اتاقم؟!...مامانم ميگه اين ميز دسره احمدرضا جون!(در اين مواقع من جون ميباشم)..حالا تو مگه توی اتاقت اصلا چيکار داری؟!اين زنبيل و زندگيتو ببر بذار توی اتاق ما لباستم همين خوبه اصلا!حمومم که نميخواد بری تميزی !!

حالا هرچی ما سعی ميکنيم به اين بگيم که ما امروز تربيت بدنی داشتيم و لباسامونم خيلی چيزه و اينا اصلا انگار نه انگار!کم مونده يه دوپی یس دامناشو بده به من بگه همينو بپوش يه شال زنگولی منگولی هم سرم کنه!!

ما ديديم فعلا تا نريم دستشويی اقدامی نميتونيم در راستای بهبود شرايط انجام بديم...داريم ميريم طرف موال که يه دفعه يه صدايی از دور ميگه: نـــــــَـــــــــــه !...به اون سمت نروووووووووو!..برگشتم ميبينم مامانم با حالت رعب و وحشت زل زده توی چشای من ميگه:دسشويی نری ها!تازه اين خانومه شستتش!..نميخواد بری دسشويی اصلا!ميخوای بری دستشويی چيکار؟!...يه ذره چپ چپ نگاش ميکنم ميگه: برو زنگ خونه خانوم باطنی اينارو بزن بگو ميخوام برم دسشويی!..بهش ميگم آخه من ساعت ۳ بعد از ظهر برم در خونه مردم بگم ميخوام برم دستشويی نميگن پسره خل شده خونه خودشونو ول کرده اومده اينجا بره دسشويی؟!

......

خلاصه بعد از مصايب گوناگون بلاخره اين شب لعنتی فرا رسيد و منم بلاخره از روی ميز پريدم توی اتاقم و آماده شدم تا اين قوم ظالين بيان و برن!...هنوز مهمونا نيومدن خواهرم اومده دم در زنگ زده ميگه بيا پايين دسرارو ببر بالا!.حالا ما هرچی دنبال دمپايی ميگرديم نيست!...به مامانم ميگم اين دمپايی ها کجاست؟!ميگه بردم گذاشتمشون روی پشت بوم!بيا اينا رو بپوش(يه جفت صندل پاشنه دار داده به من عين نردبون)...منم عين احمقا اين صندل ها رو که روشونم دستان توانای يه احمقی انواع و اقسام جواهرات رنگ وارنگ و اينا رو چسبوندونده بود پوشيدم رفتم دم در همون موقع مهمونا هم رسيدند همونجا!..خواهرمم سه تا دونه ظرف عين گارسونا داده دست من که خودش راحت با مهمونا سلام عليک کنه و اين دسرا هم يه دونشون که ظرفش روی دوتای ديگه بود ٬ شربتش داشت تلاش ميکرد که روی سر من خالی بشه و من عين دلقک های سيرک با اون ريخت فاجعه و يه مشت ظرف دسر دم در به اينا خير مقدم ميگفتم!..کم مونده بود يه نفر از دور به طرفم دارت پرتاب کنه!!

........

بعد از شام که ظرف و اينا رو کمک کرديم جمع کرديم و اينا اين خانومه که اومده بود يعنی کمک کنه از توی آشپزخونه منو صدا کرده ميگه ظرفشويی تون گرفته٬آب رد نميکنه!!(ماشین ظرفشوییه دیگه جا نداشت...ما باید برا خونمون یه ماشین ظرفشویی خانواده بخریم)اِفه رو دیدی...ما رفتيم از اون سر خونه از اينا که هی چلپ چلپ باهاش راه آب باز ميکنن آورديم و از وسط سالن اين شی زيبا و تاريخی رو حمل کرديم و به محل حادثه رسونديم و هی شالاپ شالاپ زديم توی حوض آب زلالی که اين خانمومه درست کرده بود تا بلکه فرجی بشه و امام زمون به ما لطفی بکنه بلکه اين سد تاريخی خراب بشه و اين آب چربی ها برن خونشون...اما خب به هر حال آب روشناييه و کلا آب نطلبيده مراده و ما هم به شدت به مراد دلمون رسيديم و تا حلقوممنون به آب گنديده مزين شد!

بعد از تعويض لباس و اينا رفتيم سر اين دسر ها بلکه يه تسلی خاطری واسه بازمانده خودمون پيدا کنيم و واسه خودمون يه بشقاب گنده مملو از دسر کشيديم و رفتيم گوشه سالن و در حال خوردنيم که يه دفعه اين دوست بابای من از اون سر ميگه: خب حقم داری دسر بخوری چون شام که کم خوردی دو تا بشقاب که به جايی نميرسه و ....از اون طرف اون يکی ميگه: آره احمدرضا خان از دفعه قبل که من ديدمشون لاغر شدنا...و خلاصه که زهر مار شد!!

و خدا رحمت کند حبيب خدا را و خدا بيامرزد مرا و له بشم براتون و تيکه تيکه بشم و خيس بشم و نابود بشم و اينا!...فعلا تا بعد